Estafette-interview: Valerie de Meyer

Dank Noor van der Laken voor het overdragen van de stok en voor de uitdaging om hier iets over mijzelf te vertellen.

Beste lezer,

Afkomstig uit een bergdorpje in Zwitserland; derde uit een gezin van negen kinderen; Chinees, Italiaans en Zwitsers bloed stroomt door mijn aderen; de liefde voor mijn Nederlandse partner heeft mij naar Den Haag gebracht; wij zijn trotse ouders van een mooie dochter van nu bijna 25 jaar; ik ben opgeleid en werkzaam als massagetherapeut (Holos), in opleiding tot levenscouncelor (het levenscollege). Voor mij bevinden zich de sleutels van een gezond lichaam in het zich verbinden en het luisteren naar onze innerlijke stem, het delen met de ander. Daarbij de beweging van buiten naar binnen en weer naar buiten.

Waar ik echt blij van word, is als het me lukt om mijn medemens in contact te brengen met zijn creatieve (genezende) krachten. Hiervoor combineer ik de aanraking met gesprekken.

Mijn naam is Valerie de Meyer.

Het is kunstzinnige therapie en in het bijzonder een boetseermodule naar levend model die mij naar massagetherapie geleid heeft. Het zuivere waarnemen en weergeven in de klei was me te afstandelijk geworden. Ik wilde dichterbij de mens zijn om de samenhang van de vormen anders te laten spreken dan in de klei.

In massagetherapie heb ik de dialoog gevonden. De aanraking is een prachtig, eenvoudig en oeroud instrument die de mens uitnodigt om zichzelf te ont-moeten en ontmoeten, te ont-wikkelen en ontwikkelen. Het is een “pas de deux” die het gevoel aanwakkert; een universele taal, een taal die ieder kan spreken, een zorgzame brug tussen ratio en emoties, een weg naar begrip, acceptatie en heelwording.

Mijn motto is: “spanning is wie je denkt te moeten zijn, ontspanning is wie je daadwerkelijk bent.”

Mijns inziens zijn bewustzijnsprocessen een samenspel van bewegingen die emoties graag losmaken om telkens weer een nieuw evenwicht te kunnen vinden.

Ik heb een specialisatie “massage bij kanker” gedaan. Eén dag in de week werk ik samen met een fysiotherapeute en zet ik me in voor mensen met kanker; soms ga ik ook op locatie. ik reik massagetherapie aan als ondersteuning voor het herstel en als verbetering van de kwaliteit van leven. De zachte welbewuste aanraking geeft rust en doet het vertrouwen weer groeien. De rest van de week is mijn praktijk bij Vleugels, een fijn centrum voor gezondheid, inspiratie en beweging. IK ontvang daar mensen met onder andere burn-out, paniekaanvallen, stress, ademhalingsaandoeningen en slapeloosheid. Ik werk samen met Francine Westerduin, homeopaat en kynesioloog. Ik begeleid mijn clienten naar hun gevoel, het ontdekken van datgene wat er werkelijk speelt bij hen en naar het ervaren hoe het is om daarmee te zijn. Massagetherapie is een uitnodiging, een innerlijke reis, een manier om in alle onbevangenheid het lichaam te bewonen.

Ik maak regelmatig bijzondere dingen mee in mijn werk. Een mooi voorbeeld hiervan is de ontmoeting met een man die dementie heeft. Hij woont op de gesloten afdeling van een verzorgingshuis. Hij was toen zeer onrustig, zijn lichaam voelde gespannen aan en hij sprak aan een stuk door in metaforen. Zijn vrouw wenste hem ontspanning toe en koos voor massagetherapie. Ik heb hem 4 maanden lang wekelijks gemasseerd in haar aanwezigheid. Ik liet haar grepen zien en uitvoeren zodat zij het hem ook kon aanreiken.

Ik raakte hem aan over zijn kleding. Ik ademde met hem mee door met hem samen te tellen op de in- en uitademing, ik masseerde ook zijn voeten en handen. Iedere sessie was anders, soms duurde het langer tot er rust voelbaar was. Een gevoel van lichtheid vulde de kamer aan het eind van iedere sessie en dat was erg mooi om te ervaren. Na ongeveer twee maanden gebeurde er tijdens een sessie iets heel bijzonders. Ik masseerde zijn hand toen hij reikte naar zijn vrouw. Zijn blik was opeens anders, zijn gezicht was zacht en vredig. Hij keek zijn vrouw aan en zei: “ik ben een beetje verward D., ik weet dat het niet makkelijk is voor jou en vind het fijn dat je deze weg met mij wil bewandelen.” Zijn vrouw was diep geraakt en ik ook! Een klein wonder!

Ik geef de estafette door aan Esther Koopmans, ex-medestudent en collega.